«آتلانتیک» در مقالهای، از احتیاط و اطاعت بیش از حد ژنرالهای ارشد آمریکا در دوره دوم ترامپ انتقاد کرده است.
به گزارش مشرق، مجله «آتلانتیک» در مقالهای با عنوان «محافظهکاری ژنرالهای ارشد آمریکا» به رفتار محتاطانه و بیش از حد مطیع فرماندهان ارشد ارتش آمریکا در دوره دوم ریاستجمهوری دونالد ترامپ پرداخته و نسبت به پیامدهای این رویکرد برای امنیت ملی این کشور هشدار داده است.
در این میان، «دن کین» رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا که از سوی ترامپ از دوران بازنشستگی به این سمت بازگردانده شد، به عنوان نمادی از این رویکرد محتاطانه معرفی شده است.
نویسندگان مقاله، یکی از دلایل تغییر فضای درون ارتش را اقدامات «پیت هگست»، وزیر جنگ آمریکا، میدانند. هگست تاکنون بیش از ۲۰ ژنرال و دریاسالار باتجربه را کنار گذاشته و به گفته مقاله، زمینه را برای ارتقای افرادی فراهم کرده که از نظر سیاسی وفادارتر هستند، هرچند ممکن است تجربه کمتری داشته باشند.
این مقاله یادآوری میکند که دونالد ترامپ پیشتر از علاقه خود به داشتن فرماندهانی شبیه «ژنرالهای وفادار هیتلر» سخن گفته و وفاداری شخصی را یکی از معیارهای مهم خود در انتخاب مقامهای نظامی قرار داده است.
«آتلانتیک» با مقایسه وضعیت کنونی با دوره جنگهای عراق و افغانستان مینویسد که در آن زمان، برخی فرماندهان نظامی آمریکا مواضع خود را آشکارا بیان میکردند و درباره راهبردهای جنگی بحثهای علنی داشتند، اما اکنون این روند به سمت دیگر افراط کشیده شده و سکوت و اطاعت بیش از اندازه جای صراحت حرفهای را گرفته است.
این مقاله هشدار میدهد که محدود شدن صدای مستقل فرماندهان نظامی میتواند پیامدهای خطرناکی داشته باشد، زیرا ارزیابیهای واقعبینانه درباره عملیات نظامی و اهداف راهبردی ممکن است نادیده گرفته شود. نویسندگان برای نمونه به جنگ ایران اشاره میکنند و معتقدند فاصله میان اهداف اعلامشده و نتایج واقعی، اهمیت وجود مشاورههای نظامی صریح و مستقل را نشان میدهد.
در بخش دیگری از مقاله، به تجربه تاریخی آمریکا از دوران جرج واشنگتن تا ژنرال داگلاس مکآرتور اشاره شده و تأکید میشود که دخالت بیش از حد نظامیان در سیاست به همان اندازه خطرناک است که سکوت کامل و کنار کشیدن آنها از ارائه دیدگاههای حرفهای.
در نهایت، «آتلانتیک» نتیجه میگیرد که ارتش آمریکا برای حفظ سلامت دموکراسی نیازمند تعادلی دشوار است: فرماندهان باید به اقتدار غیرنظامیان احترام بگذارند، اما همزمان وظیفه دارند به عنوان مشاورانی مستقل، ارزیابیهای صادقانه و گاه ناخوشایند خود را درباره تصمیمهای مهم نظامی و امنیتی مطرح کنند.