۱- قریب دو سال قبل در یادداشتی با عنوان «جان ایران و جان پزشکیان» نوشتم: «...حفظ ایران، افسونی دارد که اگر رو بنماید بر انسانی صادق، چنان مجنونی می سازد از او، که نه تنها تا آخر پای معشوقش، وفادار می ایستد، بلکه اگر لازم باشد جانش را هم برای حفظش می گذارد. پس آقای پزشکیان. این جان شما و این جان ایران...!»
۲- امضای تفاهم نامه پایان جنگ میان ایران و آمریکا توسط پزشکیان آنهم در کنار امضای شخصیتی بد عهد و بدکردار همچون ترامپ، از جان گذشتگی خاصی می خواست.
آنقدر خاص و پر هزینه که اگر بگوییم «امضایی در حد اعدام خودش بود» سخن گزافی نگفته ایم. ولی پزشکیان اینکار را کرد. امضایی بی سابقه در ۴۷ سال گذشته که یقینا هزینه های بسیاری را متوجه پزشکیان خواهد کرد و اگر به توافق نهایی منجر نشود، شاید عاقبت به «حکم ارتداد» وی هم بیانجامد!
۳- مسیر حفظ ایران هرگز مسیر آسانی نبوده و نیست. هاشمی سی سال زخم زبان خورد، هزینه داد و عقوبت دید. آنهم بابت دو اقدام تاریخی برای حفظ ایران!
اولی پایان جنگی ۸ ساله بود و دومی ۸ سال سازندگی در ایرانی جنگ زده!. شوخی نیست تحمل سی سال عقوبت، ولی چون پای حفظ ایران در میان بود، از اوجب واجبات شد برای هاشمی!
پس اصلا کار امروز پزشکیان را کار ساده ای فرض نکنید. البته او اصلا دنبال قهرمان سازی از خود نیست بلکه از تبار مصلحانِ واقعی است که جان بر سر حفظ ایران گذاشتند و عاقبتشان یا به بالای دار ختم شد و یا به حمام فین.
گویی خون تمام شجاعان ایران، امروز در رگ های پزشکیان جاری شده و قدرتش را افزون ساخته تا «مصمم» پا به میدانی بگذارد که عاقبتش از همان اول برایش پیداست!
البته این رسمی دیرین است که شمس تبریزی درباره اش گفته: «به عاشق ده تو هر جا شمع مردهست، که او را صد هزار، انوار باشد!».
* فعال رسانه ای و دبیر سابق پایگاه اطلاع رسانی آیت الله هاشمی رفسنجانی